جایی کوچک اما صمیمی برای زنده نگه داشتن صنایع دستی ایران

0 35

زنده نگه داشتن ساخته انسان ایرانی که در شکل‌های زیبا و دلفریب و با رنگ و مزه ایران می‌تواند نمایشی از فرهنگ و آداب ایران باشد، آیا در دستور کار هست؟ آیا می‌توان از صنعت دستی ایران در برابر یورش بی‌وقفه همتاهای چینی‌اش مراقبت کرد؟

صنعت دستی ایران که روزگاری بی‌همتا بود حالا چه وضعی دارد؟ چه راه‌حل‌هایی برای زنده ماندن آن می‌توان داد؟ یک راه اساسی این است که تولیدات صنعت دستی ایران به میان خانواده‌ها برود و دل آنها را به دست آورد. این کار شاید در قالب برگزاری نمایشگاه‌های کوچک کم‌شمار چندان به چشم نیاید، اما اگر این دست نمایشگاه‌ها پرشمار و بدون تعطیلی صورت پذیرد بدون چون و چرا می‌تواند دست‌کم تا اندازه‌ای احتمال زنده ماند صنعت دستی ایران را افزایش دهد.

روزهای ۱۲ و ۱۳ اسفندماه ساکنان برج‌های هرمزان در شهرک غرب شاهد نمایش بخش کوچکی از هنر دستی ایرانیان بودند که از سوی زنان هنرمندی برای دیدن آنها چیده شده بود. عصر روز جمعه ۱۳ اسفندماه در سالن اجتماعات برج شماره ۱۱ از برج‌های هرمزان یک محیط شاد و صمیمی دیده می‌شد که خریداران و فروشندگان صنایع دستی ضمن تبادل نظر و آرا درباره هنر ایرانی دادوستد نیز می‌کردند.

نیلوفر آزرمی مدیر این نمایشگاه در گفت‌وگو با ساعت ۲۴ گفت: این نمایشگاه که سابقه برگزاری دوره‌های قبلی آن راه آشنایی را باز کرده است، تلاشی برای زنده ماندن صنعت دستی ایران و هر چند گامی شاید کوچک باشد اما یادمان باشد که همین گام‌های کوچک و پرشمار امکان می‌دهد آتش این هنر همچنان روشن باشد.

برای برگزاری این نمایشگاه از شبکه‌های اجتماعی استفاده شده است و آنچه در این نمایشگاه عرضه می‌شود کار هنرمندان خوب ایرانی است. ما امیدواریم که با برگزاری نمایشگاه‌های کوچک در مراکزی که شهروندان ایرانی حضور دارند بتوانیم جانی تازه در کالبد خسته صنعتی دستی بدمیم.

وی گفت: همان طور که می‌بینید در این نمایشگاه فروش چندانی انجام نمی‌شود و بیشتر عرضه‌کنندگان دنبال این هستند که کارشان دیده شود. البته اگر شرایط گونه‌ای شود که آنها در کنار عرضه هنر خود سودی به دست آورند انگیزه‌شان بیشتر خواهد شد.

تینا ابراهیمی یک خانم جوان که کارهای دستی‌اش را عرضه کرده بود به سات ۲۴ گفت: برخلاف آنچه تصور می‌کردم ساکنان این محل و تهرانی‌ها از نمایشگاه همدلان استقبال خوبی کردند. امیدوارم بتوانیم در آینده از این دست نمایشگاه‌ها شمار بیشتری برگزار کنیم تا هنر ایرانیان نابود نشود.

وی گفت: من از ۱۵ سالگی به کار سفالگری علاقه بیشتری پیدا کردم و در حال حاضر یک کارگاه کوچک دارم که در آن فعالیت می‌کنم. برگزاری این نمایشگاه انگیزه‌های ما را افزایش می‌دهد.

ابراهیمی ادامه داد: متاسفانه شرایط گونه‌ای است که قیمت تمام شده صنایع دستی ایران بالاست و توانایی رقابت با همتاهای چینی را ندارد و باید برای این مساله فکری کرد. دولت می‌تواند با برخی کمک‌ها اجازه ندهد صنایع دستی ایران زیر دست و پای صنایع دستی چینی بماند و رنج بکشد.

به اشتراک بگذارید

قرار دادن یک دیدگاه